نه گفتن به تنهایی


هرگاه به یک نویسنده فکر می کنیم . تصویر فردی در ذهنمان مجسم می شود که در اتاقی دربسته خود را حبس کرده و ارتباطش با دنیای اطراف قطع شده است .

در حقیقت نویسندگی ، تنهایی را تداعی می کند .

ولی آیا نویسندگان ، انسان هایی تنها و منزوی هستند ‌؟!

برای پاسخ به این سوال از همان اتاق یا گوشه دنج نویسنده آغاز می کنیم .

در واقع در همان خلوت ؛ نویسنده تنها نیست . او با تعداد زیادی از واژگان مختلف درگیر گفتگوی ذهنی است .

تخیلش در آسمان اندیشه به پرواز در می آید و او را به سرزمین های دور و نزدیک می برد .

پس در آن خلوت ، تنها نیست !

حالا نویسنده از آن گوشه دنج بیرون آمده است . در حالی که مکتوبی در دست دارد .

افکارش را در ظرف واژگان ریخته و بر صفحه کاغذ چیده است .

با این ظروف پر از غذاهای لذیذ که همگی از جنس تفکرند ، شروع به پذیرایی از مخاطبینش می کند .

پس باز هم تنها نیست .

حالا کیلومترها از نویسنده دور می شویم .

جایی که جسم او حضور ندارد ولی افکارش در قالب نوشته ها مهمان اندیشه ی دیگران شده اند .

در این حالت نویسنده مرزهای جغرافیایی را درنوردیده است و اکنون با مردمان سایر ملل در گفتگو است .

آری اهل قلم هرگز تنها نبوده و نیستند .

گوشه ی دنج آن ها دنیایی پویا و پر از نشاط است .

پس با نوشتن به تنهایی ، "نه " بگویید .


رضا شاه پسند ۱۴ آذر ماه ۹۷

/ 5 نظر / 25 بازدید