بافت های سنتی

آدمی را از خاک سرشته اند وهرگاه خاک تیره با آب در آمیزد ، معجونی به نام گِل می سازد که از هر گُلی انسان را سرمست تر می کند .

بوی خاک برای فرزند آدمیزاد چون بوی مادر است برای نوزاد !

جذب اش می شوی و احساس آرامش می کنی ، گویی در آغوش مادر آرام و فارغ بال خفته ای !

چندی است رفتن به ابنیه ی تاریخی در قالب بوم گردی ؛ شرایط خوبی را برای زنده کردن این حس دوست داشتنی فراهم کرده است .

بناهای تاریخی از خشت و گِل است و خبری از سیمان و آهن بی روح نیست .

گویی با تو حرف می زنند و با تمام کهولت شان ، استوار چون کوه ایستاده اند .

چون اینان را دستان مردان و زنانی مقاوم ساخته اند که هر چند از اینترنت و فضای مجازی بی بهره بودند ، ولی مهربانی را به درازای چند قرن پراکنده ساخته اند !

واقعا هم وقتی به چنین مکان هایی می روی هنوز بوی مهر با خاک می آمیزد و دل و جانت را زنده می کند .

در چنین فضاهایی ، یاد چهره ی خندان پدربزرگ و مادر بزرگ ها می افتی .

چارقد ساده مادر بزرگ‌با چادر نماز و سجاده اش و دستان پینه بسته ی پدر بزرگ که به دنبال روزی حلال ، زمین را می کاوید .

یاد حیاط خانه ها ، در دهه ۶۰ وقبل تر ، با آن حوض پر از ماهی قرمز ، و شمعدانی ها که چون نوعروسان بر لب حوض خودنمایی می کردند .

بناهای تاریخی ؛ هویت یک ملت است که تا دور دست های تاریخ را می شود در آن ها به نظاره نشست .

چه خوب است در راستای گسترش صنعت گردشگری بیش از پیش به مرمت و حفظ آثار گرانسنگ تاریخی همت گماریم .و در شناساندن آن به هموطنان و سایر ملل بکوشیم .

یک راه برای نیل به این هدف ، برگزاری گرامیداشت بزرگان علم واندیشه در این مکان هاست .





رضا شاه پسند ۲۱ مهرماه ۹۸


http://www.rezashahpasand.ir/



/ 0 نظر / 109 بازدید