ترسی کهن‌

فرض کنیم جزو انسان های نخستین هستیم . آتش به تازگی کشف شده است . و ما ضمن بهره مندی از گرما و حفظ خود از حیوانات وحشی از پختن غذاها نیز لذت می بریم . اما نگرانیم چون آتش سوزاننده نیز هست .

ممکن است این عامل رفاه زندگیمان را نیست و نابود کند و به تلی از خاکستر بدل سازد !

جلوتر می آییم آهن و فلزات را کشف کرده ایم .‌از آن در شکار و ساخت ابزار مفید استفاده می کنیم . اما همزمان نگرانیم که عده ای از ان سلاح های کشنده می سازند !

و باز جلوتر . اکتشاف سوخت های فسیلی ، برق و بسیار مواهب دیگر ضمن آسایش و رفاه ، نگرانی هایی را نیز برایمان به ارمغان اورده اند !

در طول تاریخ بشر هر پدیده ی جدید ی همزمان با ایجاد زندگی آسان تر و بهتر ، استرس نیز برای او به همراه داشته است .

اضطرابی برخواسته از این سوال که حالا با آثار مخرب این پدید ه ی در عین حال مفید ، چه کنیم ؟!!

امروز نیز انسان با اکتشافی شگرف و جذاب به نام دنیای مجازی رو برو شده است .

در کثری از دقیقه به دنیایی از مطالب دست پیدا می کنیم ، اما همزمان نگرانیم‌ !

این پدید قرن با زندگی خانوادگی ما چه می کند ؟!

احساس می کنیم فرزندانمان از دست می روند ؟!

گمان داریم با گسترش شبکه های اجتماعی اخلاق در جامعه رو به افول نهاده است . حالا چه کنیم ؟!

آری هر فناوری نوینی ، نگرانی هایی نیز به دنبال دارد .

ولی به طور قطع رو گردانی و تحریم ان سودی در پی نخواهد داشت .

تنها باید با روش های مناسب این اسب چموش را زین و یراق کرد و از ان سواری گرفت .

باید نخبگان جامعه شیوه هایی را فرا روی مردم قرار دهند .

تا این وسیله ارزشمند هدف نباشد ، بلکه خود راهی باشد برای رسیدن به اهداف متعالی انسانی .




رضا شاه پسند  ۲ تیرماه ۹۸

/ 0 نظر / 53 بازدید