رنج خوب است !

فرزند آدمیزاد از رنج و محنت گریزان است . غافل از این که رنج هم خانه ی اوست .

تازه هر رفع سختی ، خود زمینه ساز چالشی دیگر است !

به عنوان مثال ، گرسنگی امانت را بریده است ، غذا می خوری ، تازه رنج سنگینی و خواب به سراغت می آید .

زیاد تناول می کنی ، چربی و قند مهمان بدنت می شود . کم نوش جان می نمایی ، حسرت غذاها به دلت می ماند .

بیکاری ، رنج می بری ، شغلی می یابی ، چالش های ا شتغال امانت را می برد !

رنجی از پی رنجی دیگر !!!!

چیست فلسفه ی این سختی های متوالی ؟!!

فقط یک چیز ، این که رنج، لازمه ی رشد و تکامل است !

اگر دانه ، سختی شکافتن خود و سپس خاک سخت را تحمل نکند هرگز شکوفا نمی گردد و رشد نمی یابد .

کودک در زمین خوردن هاست که راه رفتن می آموزد .

درد و رنج ، لازمه ی رشد آدمی است . آسودگی هرگز چالش برانگیز نیست و تا چالش نباشد تفکر ی نخواهدبود و بدون تفکر؛ بشر از رشد و تکامل باز می ماند .

اگر به زندگی انسان های بزرگ قدری ژرف بنگریم ، حیاتشان را سراسر چالش می بینیم . و تفاوت آن ها با دیگر افراد این است که :

۱. آنان بر روی مشکلات و رنج ها سرپوش نمی گذارند و به اصطلاح صورت مسئله را پاک نمی کنند بلکه با تمام توان به استقبال چالش رفته و در صدد رفع آن بر می آیند .

۲. شکست را پایان دنیا ندانسته بلکه برای ادامه راه مصمم تر می شوند و راه های گوناگونی را می آزمایند .

۳. فرافکنی نکرده و در برابر مشکلات به دنبال مقصر نمی گردند . اول خود و عملکرد خویش را نقد می نمایند و چنانچه نقصی باشد پذیرفته و در رفع ان می کوشند .


آری رنج همخانه ی ماست و عامل رشد و بزرگی است اگر ، چونان بزرگان بیاندیشی !

مشکل روزگار امروز این است که همه به دنبال آسایش ایم و بدتر از آن کودکانی نازپروده می پرورانیم .

نسلی که به سختی ها ، به چشم مصیبت خواهد نگریست ونه چالش !




رضا شاه پسند ۷ مهرماه ۹۸



http://www.rezashahpasand.ir





/ 0 نظر / 375 بازدید